संजय उवाच। तस्य लालप्यतः श्रुत्वा वृद्धः कुरुपितामहः। देशकालोचितं वाक्यम् अब्रवीत् प्रीतमानसः। रहितं धिष्ण्यम् आलोक्य समुत्सार्य च रक्षिणः। पितेव पुत्रं गाङ्गेयः परिष्वज्यैकबाहुना। एह्य् एहि भो स्पर्धसे त्वं मया सार्धं हि सूतज। यदि मां नाधिगच्छेथा न ते श्रेयो भवेद् ध्रुवम्। कौन्तेयस् त्वं न राधेयो न तवाधिरथः पिता। सूर्यतस् त्वं महाबाहो विदितो नारदान् मम। कृष्णद्वैपायनाच् चैव केशवाच् च न संशयः। मानहा भव शत्रूणां मित्राणां शोकहा भव। कृष्णद्वैपायनश् चैव तेजसा च न संशयः। न च द्वेषो ऽस्ति मे कर्ण त्वयि सत्यं ब्रवीमि ते। तेजोवधनिमित्तं तु परुषं चाहम् अब्रुवम्। अकस्मात् पाण्डवान् हि त्वं द्विषसीति मतिर् मम। तेनासि बहुशो रूक्षं श्रावितः कुरुसंसदि। हन्तासि समरे वीराञ् शत्रुपक्षक्षयंकर। ब्रह्मण्यता च शौर्यं च दाने वा परमो निधिः। कुलभेदभयाच् चाहं सदा परुषम् अब्रुवम्। इष्वस्त्रे वीर संधाने लाघवे ऽस्त्रबले ऽपि च। सदृशः फल्गुनस्यापि कृष्णस्य च समो बले।
saṃjaya uvāca. tasya lālapyataḥ śrutvā vṛddhaḥ kurupitāmahaḥ. deśakālocitaṃ vākyam abravīt prītamānasaḥ. rahitaṃ dhiṣṇyam ālokya samutsārya ca rakṣiṇaḥ. piteva putraṃ gāṅgeyaḥ pariṣvajyaikabāhunā. ehy ehi bho spardhase tvaṃ mayā sārdhaṃ hi sūtaja. yadi māṃ nādhigacchethā na te śreyo bhaved dhruvam. kaunteyas tvaṃ na rādheyo na tavādhirathaḥ pitā. sūryatas tvaṃ mahābāho vidito nāradān mama. kṛṣṇadvaipāyanāc caiva keśavāc ca na saṃśayaḥ. mānahā bhava śatrūṇāṃ mitrāṇāṃ śokahā bhava. kṛṣṇadvaipāyanaś caiva tejasā ca na saṃśayaḥ. na ca dveṣo 'sti me karṇa tvayi satyaṃ bravīmi te. tejovadhanimittaṃ tu paruṣaṃ cāham abruvam. akasmāt pāṇḍavān hi tvaṃ dviṣasīti matir mama. tenāsi bahuśo rūkṣaṃ śrāvitaḥ kurusaṃsadi. hantāsi samare vīrāñ śatrupakṣakṣayaṃkara. brahmaṇyatā ca śauryaṃ ca dāne vā paramo nidhiḥ. kulabhedabhayāc cāhaṃ sadā paruṣam abruvam. iṣvastre vīra saṃdhāne lāghave 'strabale 'pi ca. sadṛśaḥ phalgunasyāpi kṛṣṇasya ca samo bale.