स्वस्ति प्राप्नुत भद्रं वः स्वर्गे नः संगमः पुनः। इत्य् एवम् उक्त्वा तूष्णीं स कुरुराजो महामनाः। समुत्सृष्टेषु विधिना प्राणेषु गगनं गते। विद्युत्तेजःसमः प्रायात् कृपाद्याः कौतुकान्विताः। आक्रामत दिवं पुण्यां शरीरं क्षितिम् आविशत्। एवं ते निधनं यातः पुत्रो दुर्योधनो नृप। अग्रे यात्वा रणे शूरः पश्चाद् विनिहतः परैः। प्राणान् उदसृजद् वीरः सुहृदां शोकम् आदधत्।
svasti prāpnuta bhadraṃ vaḥ svarge naḥ saṃgamaḥ punaḥ. ity evam uktvā tūṣṇīṃ sa kururājo mahāmanāḥ. samutsṛṣṭeṣu vidhinā prāṇeṣu gaganaṃ gate. vidyuttejaḥsamaḥ prāyāt kṛpādyāḥ kautukānvitāḥ. ākrāmata divaṃ puṇyāṃ śarīraṃ kṣitim āviśat. evaṃ te nidhanaṃ yātaḥ putro duryodhano nṛpa. agre yātvā raṇe śūraḥ paścād vinihataḥ paraiḥ. prāṇān udasṛjad vīraḥ suhṛdāṃ śokam ādadhat.