यथा जन्मप्रभृति वै यतात्माहं धृतव्रतः। प्रमद्वरा तथाद्यैव समुत्तिष्ठतु भामिनी। एवं लालप्यतस् तस्य भार्यार्थे दुःखितस्य च। देवदूतस् तदाभ्येत्य वाक्यम् आह रुरुं वने। कृष्णे विष्णौ हृषीकेशे लोकेशे ऽसुरविद्विषि। यदि मे निश्चला भक्तिर् मम जीवतु सा प्रिया। विलप्यमाने तु रुरौ सर्वे देवाः कृपान्विताः। दूतं प्रस्थापयाम् आसुः संदिश्यास्य हितं वचः। स दूतस् त्वरितो ऽभ्येत्य देवानां प्रियकृच् छुचिः। उवाच देववचनं रुरुम् आभाष्य दुःखितम्। देवैः सर्वैर् अहं ब्रह्मन् प्रेषितो ऽस्मि तवान्तिकम्। त्वद्धितं त्वद्धितैर् उक्तं शृणु वाक्यं द्विजोत्तम। प्रलपन्तम् अतीवार्तं रुरुं दीनतरं तदा। देवदूतः समागम्य वचनं चेदम् अब्रवीत्।
yathā janmaprabhṛti vai yatātmāhaṃ dhṛtavrataḥ. pramadvarā tathādyaiva samuttiṣṭhatu bhāminī. evaṃ lālapyatas tasya bhāryārthe duḥkhitasya ca. devadūtas tadābhyetya vākyam āha ruruṃ vane. kṛṣṇe viṣṇau hṛṣīkeśe lokeśe 'suravidviṣi. yadi me niścalā bhaktir mama jīvatu sā priyā. vilapyamāne tu rurau sarve devāḥ kṛpānvitāḥ. dūtaṃ prasthāpayām āsuḥ saṃdiśyāsya hitaṃ vacaḥ. sa dūtas tvarito 'bhyetya devānāṃ priyakṛc chuciḥ. uvāca devavacanaṃ rurum ābhāṣya duḥkhitam. devaiḥ sarvair ahaṃ brahman preṣito 'smi tavāntikam. tvaddhitaṃ tvaddhitair uktaṃ śṛṇu vākyaṃ dvijottama. pralapantam atīvārtaṃ ruruṃ dīnataraṃ tadā. devadūtaḥ samāgamya vacanaṃ cedam abravīt.