स त्वं रुरुर् इति ख्यातः प्रमतेर् आत्मजः शुचिः। शापमोक्षश् च भविता न चिराद् द्विजसत्तम। स्वरूपं प्रतिलभ्याहम् अद्य वक्ष्यामि ते हितम्। स डौण्डुभं परित्यज्य रूपं विप्रर्षभस् तदा। स्वरूपं भास्वरं भूयः प्रतिपेदे महायशाः। इदं चोवाच वचनं रुरुम् अप्रतिमौजसम्। सूतः। इति स्वरूपं गृह्याशु तम् ऋषिं वाक्यम् अब्रवीत्।
sa tvaṃ rurur iti khyātaḥ pramater ātmajaḥ śuciḥ. śāpamokṣaś ca bhavitā na cirād dvijasattama. svarūpaṃ pratilabhyāham adya vakṣyāmi te hitam. sa ḍauṇḍubhaṃ parityajya rūpaṃ viprarṣabhas tadā. svarūpaṃ bhāsvaraṃ bhūyaḥ pratipede mahāyaśāḥ. idaṃ covāca vacanaṃ rurum apratimaujasam. sūtaḥ. iti svarūpaṃ gṛhyāśu tam ṛṣiṃ vākyam abravīt.